Δευτέρα 29 Ιουλίου 2013

Χάσαμε την Ιστορία μας , χάνουμε την ταυτότητα μας …..

Ένας εμπνευσμένος ευρωπαίος ηγέτης το 1940, είχε πει :’Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Έλληνες πολεμούν σας ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες’. Η φράση αυτή  επιβεβαιώνεται και μετά από 73 χρόνια , όπου ο πόλεμος για την καθημερινή επιβίωση μας γίνεται ολοένα και ποιο σκληρός. Η πρωτόγνωρη οικονομική και αξιών κρίση που βιώνουμε εν καιρώ ειρήνης φαίνεται να αποτελεί  και το εφαλτήριο για μια σειρά αντιδράσεων σχετική με την ταυτότητα και ιστορία μας.Πολλά κείμενα έχουν γραφτεί για το ποιος φταίει, σίγουρα  δεν είναι μόνο οι διεθνείς παράγοντες που τόσο εύκολα καταδικάζουμε όλοι , είναι   και ο καθένας από εμάς, αλλά κυρίως, όλοι όσοι μας οδήγησαν τις τελευταίες δεκαετίες σε ένα μοντέλο ζωής όπου κυριαρχούσαν τα εξής χαρακτηριστικά: αδιαφορία προς το πρέπον, λιγότερη προσπάθεια , γρήγορο και εύκολο πλουτισμό , αναξιοκρατία και ατιμωρησία.

Με στόχους όπως
  •   Η μελέτη και οι προτάσεις για την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού καθώς και η επικοινωνία με τους πολίτες που την υφίστανται.
  •   Δράσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων σε βάρος των λιγότερο ευνοημένων ομάδων του πληθυσμού.
  •  Η φροντίδα για την επανένταξη στην αγορά εργασίας όσων προσφεύγουν στις υπηρεσίες πρόνοιας (άνεργοι, μακροχρόνιοι άνεργοι).
  •  Η συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία και τους άλλους εμπλεκόμενους φορείς για τα θέματα που αφορούν τη Γραμματεία.
  •   Η υποστήριξη και η φροντίδα των αστέγων
  •   Η κοινωνική ένταξη των αθιγγάνων (οικισμοί, προαγωγή υγείας, εκπαίδευση).
  •   Η επιδίωξη ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης για άτομα άνω των 65 ετών, που στερούνται στέγης
  • .Η φροντίδα των απροστάτευτων παιδιών χωρίς οικογένειες.
  •   Η πολιτική της μείωσης της προσφοράς και μείωση της ζήτησης των ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ.
Η Νέα Δημοκρατία έρχεται να καλύψει κενά, που από χρόνια έλλειπαν από τις κοινωνικές δομές του Κράτους.
Ξεχνώντας τη περίπτωση των Συβαριτών, όπου από την πολλή καλοπέραση γίνανε  στο τέλος δούλοι, ζούσαμε επί δεκαετίες κάπου ανάμεσα «στο καλά να περνάμε» και στο γνωστό «ωχ αδερφέ». Η οικονομική κρίση θα ξεπεραστεί , η ανθρωπιστική όμως; Τώρα ,περισσότερο από ποτέ , η επιστροφή στις αξίες του Δικαίου( οι αρχές του Δίκαιου Αριστείδη), του πρέποντος(ο Λεωνίδας και οι 300),της  προσφοράς  στην πατρίδα( Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι)  , αλλά κυρίως η αγάπη για τον συνάνθρωπο μας , είναι αυτή που θα δείξει το δρόμο.Ο σεβασμός στην ιστορία μας είναι  αυτό που θα διασφαλίσει την μακροπρόθεσμη πορεία μας ως έθνος. Γεγονότα όπως, η μικρασιατική καταστροφή και η σφαγή  περίπου 300.000 Ποντίων , μόνο διδάγματα μπορούν να προσφέρουν ενώ η παραποίηση τους αποτελεί μείζον σημείο για την μετέπειτα Εθνική μας πορεία.  Το συναίσθημα του θυμού κυριαρχεί σε όλους εμάς , προς αυτούς που αναφέρονται στα «περί συνωστισμού» και διδάσκουν σε ελληνικά πανεπιστήμια. Ένα απέραντο ερωτηματικό για τους «μορφωμένους» που πρέπει να διαμορφώσουν συνειδήσεις διδάσκοντας ανακρίβειες στις μελλοντικές γενιές των ΕλλήνωνΣτις μέρες μας  η στροφή προς τις  αξίες  είναι περισσότερο αναγκαία  από ποτέ, ελπίζοντας πως θα γίνει ο φάρος για την πολυπόθητη ανάκαμψη. Όσες επενδύσεις και αν γίνουν στη χώρα μας, όσες πλουτοπαραγωγικές πηγές και αν βρεθούν , θα βοηθήσουν στην οικονομική μας ανάκαμψη, αλλά ο κίνδυνος για απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας γίνεται ολοένα και ποιο Ζοφερός.

Χρυσοστομίδου Θεοδώρα
Οικονομολόγος – Σύμβουλος Επιχειρήσεων (MA- MSC)
Μελος ΝΟΔΕ Σερρών

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν η κρίση απαιτεί ενότητα. Χρυσοστομίδου Δώρα

 Η κεντρική Μακεδονία αποτελούσε μια από τις ποιο πολύπαθες περιφέρειες της Χώρας. Η ανεργία ήταν πάντα ένα από τα βασικότερα προβλήματα, ενώ οι μεγάλες εταιρίες δείχνουν σαφή προτίμηση εγκατάστασης στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής. Σύμφωνα λοιπόν με τη   EUROSTAT  η Κεντρική Μακεδονία μαζί με την Ήπειρο ήταν πρωταθλήτριες την τελευταία δεκαετία στην εγχώρια ανεργία.  Oι Μακεδονικοί νομοί δοκιμάζονται από την κρίση, η επιχειρηματική δραστηριότητα έχει μειωθεί στο ελάχιστο,  η ανεργία αγγίζει σε μερικούς από αυτούς το 50 %+, ενώ  η ανάπτυξη αποτελεί όνειρο θερινής αυγουστιάτικης  νύκτας .
Τα μαθήματα, από του φίλους Ισλανδούς, έρχονται  να επιβεβαιώσουν τον κανόνα, ότι δηλαδή οι αλλαγές απαιτούν ομαδικότητα. Οι μικρομεσαίες πρέπει να επιβιώσουν ακόμα και αν το κράτος αδυνατεί προς το παρόν  να παρέχει βοήθεια. Στις σύγχρονες θεωρίες διοίκησης, η βιωσιμότητα εξασφαλίζεται όταν  αρχικά  κατανοούνται τα βασικά προβλήματα του εγχώριου οικονομικού περιβάλλοντος. Μια που στη παρούσα φάση οι συνθήκες δεν μπορούν να είναι προβλέψιμες  ή αλλιώς οι συνθήκες είναι "upnormal" και οι επιστημονικές αναλύσεις προς το παρόν φαίνεται να είναι ανακριβείς, τέσσερις απλοί κανόνες δίνουν το στίγμα της επιβίωσης.
Κανόνας 1: Ποτέ  δεν απλώνουμε τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα μας, το λέγανε οι γιαγιάδες μας  και βιωματικά το γνωρίζουμε όλοι. Σε περίοδο κρίσης , η προσπάθεια για επέκταση νέων επενδύσεων πρέπει να είναι περιορισμένη. Ακόμα και αν η χρηματορρόες της εταιρείας φαίνεται να το επιτρέπουν.
Κανόνας 2 : ¨Όταν τα έσοδα δεν φαίνονται να κινούνται,  οι προσφορές φαίνεται να αποτελούν τη μόνη λύση.  Τα έσοδα εξαρτώνται από την τιμή και τη ποσότητα που πουλάμε , γενικός κανόνας είναι ότι το ένα αλληλοεπιδρά με το άλλο, που σημαίνει η χαμηλή τιμή θα επιδράσει στη ποσότητα υπό συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού. Συνεπώς προσφορές, για να σωθούν τα όλα τα  εμπορεύματα της επιχείρησης.
Κανόνας 3:Μια από τις βασικότερες εξισώσεις είναι ότι το κέρδος είναι διαφορά ανάμεσα σε έσοδα και έξοδα , και υπάρχει μόνο ένα σημείο στην ατομική καμπύλη της κάθε εταιρείας που το μεγιστοποιεί.  Αυτό σημαίνει ότι το μέγιστο κέρδος δεν είναι ισοδύναμο πάντα με τις μέγιστες πωλήσεις
Κανόνας 4: Ο κάθε επιχειρηματίας πρέπει να κατανοήσει ότι η Αγορά που δραστηριοποιείται κάθε επιχείρηση εμφανίζει  διαφορετικά χαρακτηριστικά , η επιβίωση συνεπώς  εξαρτάται από τα <ειδικά > χαρακτηριστικά του κλάδου και κυρίως το κύκλου ζωής του προϊόντος που εμπορεύεται.
Η επιβίωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων αποτελεί ζωτικής σημασίας για την οικονομικής ανάκαμψη της Χώρας και ιδιαίτερα της περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας. Ακόμα και αν η κεντρική διοίκηση στη παρούσα φαίνεται αδύναμη βοηθήσει,  Η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια αποτελούν τη μόνη λύση